مردان در ۱۰ وزن و زنان در ۳ وزن با یکدیگر رقابت می‌کنند. قهرمانی بوکسورهای آمریکایی و کوبایی به سنت المپیک تبدیل شده است اما در بازی‌های لندن تنها موفق به کسب در مجموع ۳ مدال طلا شدند. پیروز مبارزه کسی است که مشت‌های امتیازآور بیشتری زده باشد یا حریف خود را ناک‌اوت کند.

  • یکی از تفاوت‌های بوکس المپیک با بوکس حرفه‌ای این است که شرکت‌کنندگان کلاه محافظ بر سر می‌گذارند و راندهای مبارزه نیز کمتر است. مردان برای سه راند سه دقیقه‌ای مبارزه می‌کنند و زنان برای چهار راند دو دقیقه‌ای. زنان همچنین از محافظ سینه هم استفاده می‌کنند.
  • برای گرفتن امتیاز باید از بند تحتانی انگشتان برای زدن مشت استفاده کرد و قسمت جلوی بدن و جلو و دو طرف سر را هدف گرفت. بوکسورها از دست پیشین خود برای زدن ضربه‌های کوتاه استفاده می‌کنند. ضربات هوک به دو طرف سر و آپرکات به چانه اسلحه‌های دیگر یک بوکسور هستند.
  • برخی از بزرگترین بوکسورهای تاریخ برنده مدال طلا در المپیک بوده‌اند. از جمله محمد علی (که در آن زمان کاسیوس کلی نام داشت)، جو فریزر، جورج فورمن، مایکل اسپینکس، لنوکس لوییس، ولادمیر کلیچکو و شوگر ری لنارد. کاسیوس کلی بعدها مدال خود را در اعتراض به تبعیض نژادی در آمریکا در رودخانه اوهایو انداخت.
  • یکی از بزرگترین بوکسورهای کوبایی تئوفیلیو استیونسون بود که در بین سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۸۰ به سه مدال طلا دست یافت. او که به صورت مستمر پیشنهادهای میلیون دلاری را برای حرفه‌ای شدن رد می‌کرد، بعدها به مقام مربی‌گری تیم بوکس کوبا رسید.
  • بوکس زنان به عنوان رشته‌ای نمایشی در بازی‌های ۱۹۰۴ سنت لوییس وجود داشت، ولی اولین مبارزه ثبت شده بین دو زن به ۱۷۲۲ باز می‌گردد. اضافه کردن بوکس زنان به المپیک همچنان موضوعی بحث‌برانگیز است.
  • زنان در مگس‌وزن (۵۱-۴۸ کیلوگرم)، سبک‌وزن (۶۰-۵۶ کیلوگرم) و میان‌وزن (۷۵-۶۹ کیلوگرم) مبارزه می‌کنند.