مادر این بوکسور می‌گوید: "از ابتدا که فرزندم این رشته را انتخاب کرد، مخالفتی نداشتم و دوست داشتم که خودش رشته‌ای را که به آن علاقه‌مند است، انتخاب کند. باتوجه به این‌که پدر و عموهایش نیز در این رشته فعالیت می‌کردند، بیشتر او را تشویق کردند که به سمت بوکس بیاید."

وی ادامه می‌دهد: "باوجود این‌که از نظر مالی شرایط خوبی نداشتیم اما فرزندم را حمایت کردیم و تمام تلاشم این بود که شرایطی فراهم شود که او بتواند مدال کسب کند. سیاوش تک پسر و همه امیدمان به او است به همین دلیل همه کاری می‌کنیم که او بتواند برای استان و کشورش افتخارآفرینی کند."

مادر امیدی عنوان می‌کند: "زمانی‌که فرزندم دو مدال طلای کشوری را به دست آورد و به عنوان دومی آسیا و چهارمی جهان رسید، بهترین خاطراتم شدند و هنگامی‌که او مدتی پیش در مسابقات آسیایی دچار شکستگی بینی و مصدومیت از ناحیه دست شد، بسیار گریه کردم که این بدترین خاطره من است."

وی می‌گوید: "دوست دارم که فرزندم پشتیبان من و پدرش باشد و راهی را که دوست دارد، ادامه دهد."